Feeds:
Wpisy
Komentarze

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Początek listopada, Dzień Wszystkich Świętych i Święto Zmarłych przywodzą mi na myśl koronczarkę, która jest dla mnie szczególnie ważna – błogosławioną Zelię Martin, żonę błogosławionego Ludwika Martina i matkę świętej Tereski od Dzieciątka Jezus. Z uwagi na tematykę tego bloga, warto również wspomnieć, że Zelia Martin była jedną z najsłynniejszych koronczarek z Alençon.

Czytaj więcej o koronczarce:

At the beginning of November, around All Saints’ Day and All Souls’ Day, I always remind myself of the lace-maker who is especially important to me – blessed Zélie Martin, the wife of  blessed Louis Martin and the mother of St. Thérèse of Lisieux. For the purpose of this blog it is also worth mentioning that Zélie Martin was one of the most famous Alençon lace-makers.

Read more about the lace-maker in:

 

Zélie_Martin_1Zelia Martin

Koronka z Alençon to koronka igiełkowa. Jej korzenie sięgają lat 60. XVII wieku, kiedy to Ludwik XIV zdecydował, że jakość lokalnych koronek należy poprawić tak, aby sumy przeznaczane wówczas na zakup koronek flamandzkich i włoskich zatrzymać wewnątrz granic Francji. Mówimy oczywiście o kwotach wydawanych przez francuskich dworzan. Zwykłych ludzi nie było stać na tak luksusowy towar.

The Alençon lace is a needlepoint lace. It’s origins date back to 1660s when Louis XIV decided to improve the quality of local lace and keep within the borders of France the amounts of money spent on Flemish and Italian lace in those days. Of course we are talking about the resources spent by the memebers of the French court – ordinary people couldn’t afford this exteremly luxurious product at that time.  

 

koronka AlenconKoronka z Alençon  | Alençon lace.

Koronka z Alençon przeżywała swój rozkwit szczególnie od XVIII wieku. Charakteryzuje się ona motywami kwiatowymi oraz wypełnieniem w formie siatki o sześciokątnych oczkach. Muszę przyznać, że pominęłam tę odmianę, gdy w zeszłym roku uczyłam się techniki igiełkowej. Chyba dlatego, że wykonanie koronki z Alençon to nieco skomplikowane przedsięwzięcie. Wymaga to niecodziennych umiejętności oraz cierpliwości i jest bardzo czasochłonne. Zrobienie koronki o powierzchni 1 cm kwadratowego może zająć nawet siedem godzin. W jednym z kolejnych wpisów postaram się opisać szczegółowo ten proces. Tymczasem zapraszam do obejrzenia trzech filmików pokazujących, jak powstaje koronka z Alençon.

Alençon lace was further developed especially in the 18th century and later. It is traditionally characterised by floral motifs and a hexagonal mesh in between. I have to admit I skipped it while learning to make lace with a needle last year. Probably because making Alençon lace is a kind of complicated undertaking. This elaborate lace requires unusual skills, patience and is extremely time consuming. It can take even seven hours to make one square centimetre of the lace. In one of my future posts I will try to describe the process in detail. Meanwhile you can watch three videos presenting how Alençon lace is made.

Read Full Post »

Niektórzy z Was już zapewne zauważyli, że zdarza mi się sprawdzać relacje pomiędzy koronkarstwem a różnymi odległymi tematami. Na przykład w efekcie poszukiwania połączeń pomiędzy więzieniami i koronkami napisałam teksty o słoweńskich uchodźcach (część I i część II) i o „hanging bobbins”. Skoro trwa mundial (a ja staram się nadążać), postanowiłam sprawdzić, czy koronki mają coś wspólnego z piłką nożną. I mają! Słynny włoski klub piłkarski A.C. Milan został założony przez sześciu brytyjskich imigrantów, ale zazwyczaj wymienia się tylko dwóch z nich: biznesmena Alfreda Edwardsa oraz Herberta Kilpina. Zanim stał się ojcem włoskiego futbolu (najwyraźniej tak właśnie się o nim mówi), Herbert Kilpin był koronczarzem :). Tak. Koronczarzem. I piłkarzem-amatorem.

As some of you may already know, I sometimes check how different topics are connected with lace-making. For example I was looking for some links between prisons and lace and as a result I wrote the texts on Slovenian refugees (part one, part two) and hanging bobbins. Anyway, with the World Cup going on (and me trying to follow it), I’ve decided to check if lace has anything to do with football. It has! The world-famous Italian football club A.C. Milan was founded by six British immigrants, but most of the time only two of them are mentioned: businessman Alfred Edwards and Herbert Kilpin. Before he became the father of Italian football (as he is apparently referred to), Herbert Kilpin was a lace-maker :). Yes. A lace-maker. And a keen footballer.

HK 4Herbert Kilpin

Herbert Kilpin urodził się 24 stycznia 1870 roku w angielskim Nottingham. Dorastał wraz z dziewięciorgiem starszego rodzeństwa w domu przy Mansfield Road 129 (dziś to Melbourne Street). Właściwie Kilpin nie był koronczarzem w tradycyjnym znaczeniu tego słowa. Pracował jako asystent w magazynie koronek w Nottingham – światowym centrum przemysłu koronkarskiego. Herbert Kilpin w wolnym czasie grał w drużynie Notts Olympic, a następnie w piłkarskiej drużynie parafialnej St. Andrews – jako obrońca i pomocnik.

Herbert Kilpin was born in Nottingham, England, on January 24, 1870. He grew up with nine older siblings at 129 Mansfield Road (nowadays it’s actually Melbourne Street). To be more exact, he was not a traditional lace-maker. He worked as a lace warehouse assistant in Nottingham – the centre of industrial lace-making. At the same time Kilpin played football for Notts Olympic and then for St. Andrews, a church-based team as a defender and midfielder.

HK 3 6030530-large - KopiaTo był niegdyś sklep mięsny prowadzony przez ojca Kilpina (tutaj urodził się Herbert Kilpin). |This used to be butcher’s shop ran by Kilpin’s father (here Herbert Kilpin was born).

W wieku 21 lat Kilpin przeprowadził się do włoskiego Turynu. Nie miało to żadnego związku z piłką nożną, a raczej wynikało z jego pracy zawodowej oraz znajomości z Thomasem Adamsem, producentem koronek z Nottingham, który znał przyszłego szefa Kilpina. Kilpin wyjechał, aby pracować dla włosko-szwajcarskiego kupca bławatnego. Osoba tego kupca to kolejne powiązanie pomiędzy piłką nożną i przemysłem tekstylnym. Nazywał się Edoardo Bosio i był założycielem Internazionale Torino, który uważa się za pierwszy włoski klub piłkarski. Kilpin oczywiście grał w tym klubie – do 1898, kiedy to przeprowadził sie do Mediolanu i założył tam własny klub w 1899 roku.

At the age of 21 Kilpin moved to Turin, Italy. It had nothing to do with football. It was a result of his professional activities and acquaintance with Nottingham lace manufacturer Thomas Adams who had known Kilpin’s next boss. Kilpin went to Italy to work for an Italian-Swiss textile merchant. This merchant is yet another connection between football and textile industry. His name was Edoardo Bosio and he was the founder of Internazionale Torino, which is believed to be the first Italian football club. Kilpin played for the team of course – till 1898 when he moved to Milan and founded his own club there in 1899.

Herbert_Kilpin wikiHerbert Kilpin w zaprojektowanym przez siebie stroju. | Herbert Kilpin in the outfit he designed himself.

Przez 9 lat był piłkarzem i trenerem A.C. Milanu (wówczas pod nazwą Milan Foot-Ball and Cricket Club). Kilpin zagrał w 23 meczach i strzelił siedem goli dla swojej drużyny. Najwyraźniej nigdy nie wrócił do koronczarstwa :). Mimo wszystko, widoczne były pewne rezultaty jego wczesniejszej pracy w przemyśle włókienniczym. Kilpin sam zaprojektował słynne stroje dla mediolańskiego klubu.

For nine years he was a player-manager in A.C. Milan, at that time called Milan Foot-Ball and Cricket Club. Kilpin appeared in 23 games and scored 7 goals for the team. Apparently he never got back to the lace-making business :). Still, there was some visible result of his former connections with the textile industry while he worked in Milan – Kilpin designed the team’s famous kit himself.

 

HK 5Nagrobek Herberta Kilpina. | Herbert Kilpin’s tombstone.

Fakt, że Kilpin pracował niegdyś w magazynie koronek traktowany jest dzisiaj jako ciekawostka piłkarska. Dla mnie stanowi to nie tylko połączenie świata futbolu i koronek, ale również dwóch krajów, w których szanuje się koronczarstwo: Anglii i Włoch. A tak swoją drogą, nazwa mediolańskiej drużyny nadal wymawiana jest po angielsku we Włoszech – jako „Milan”, a nie „Milano”, jak brzmi właściwa nazwa miasta.

Herbert Kilpin’s history of working in lace warehouse is nowadays mentioned as an interesting football fact. For me it additionally poses some kind of connection not only between lace-making and football but also between two European countries respecting lace-making: England and Italy. By the way, the team’s name is still pronounced the English way in Italy – as „Milan”, not as „Milano” which is the proper native name of the city.

Read Full Post »

Mój wielkanocny wpis ma niewiele wspólnego z włókiennictwem. Niektórzy z Was pamiętają być może zdjęcia „koronkowych” wydmuszek, które obiegły internet kilka lat temu. Przy okazji Świąt Wielkanocnych postanowiłam przypomnieć o autorze tych małych dzieł sztuki – Francu Gromie.

My Easter post doesn’t have much to do with textile arts. Perhaps some of you remember the photos of lace-like egg shells which appeared on the internet several years ago. Since it’s Easter, I’ve decided to remind you of the author of those little pieces of art – Franc Grom.

eigg shells

Franc Grom pochodzi z małej miejscowości Stara Vrhnika na Słowenii. Na poważnie swoim hobby zajął się dopiero na emeryturze. Grom spędza długie godziny na nawiercaniu małych otworów wydmuszkach, które w efekcie końcowym tworzą piękny ażurowy wzór na skorupce. Wzory wykorzystywane prze Franca Groma inspirowane są naturą, tradycyjnym wzornictwem słoweńskim, ale również popkulturą.

Franc Grom comes from a Slovenian village Stara Vrhnika. Only when he had retired, did he devote himself to his hobby. Grom spends long hours drilling small holes in egg shells and, as a result, creating a beautiful open-work motif. The patterns used by Franc Grom are inspired by nature, traditional Slovenian design but also pop culture.

 

fft31_mf1080810

5

6

W swojej pracy Grom wykorzystuje skorupki z jaj strusich i gęsich. Jaja wykorzystywane przez artystę muszą być dobrej jakości – ważne, aby skorupki były odporne na uszkodzenia mechaniczne. Praca rozpoczyna się od umycia jajka i opróżnienia skorupki. Następnie ołówkiem nanoszony jest wzór, który później krok po kroku jest wywiercany specjalnym małym wiertłem z diamentową końcówką. Gdy Grom rozpoczynał swoją przygodę z „koronkowymi” wydmuszkami, co najmniej co druga wydmuszka szła do kosza, mimo, że praca już była na dość zaawansowanym etapie. Po latach wprawy, Grom psuje zaledwie dwie na dziesięć napoczętych wydmuszek.

In his work Grom uses ostrich and goose eggs. The eggs have to be of a good quality. It is important that their shells are not very prone to mechanical damage. Firt of all, the egg is washed and emptied. Then a pattern is drawn on the shell in pencil. Later on this pattern is created step by step by drilling tiny holes with a small electric boring tool. At the very beginning of his „lace-like egg shells adventure” Grom would throw away at least every second egg shell at the point when it was already partly decorated. After years of practice, the craftsman destroys only two egg shells in ten.

7

8

9

Zrobienie jednego takiego dzieła sztuki trwa nawet kilka miesięcy. Grom pracuje 3-4 godziny dziennie, a jeden precyzyjny otworek w skorupce to 10 do 15 sekund pracy. Misterne wzory wymagają wykonania średnio 2,5 – 3,5 tysięcy, a co bardziej skomplikowane – nawet 24 tysięcy nakłuć malutkim wiertłem. Odstępy między niektórymi otworami mierzą niewiele ponad 1 milimetr.  Tak wyrzeźbione wydmuszki kosztują około 300 euro za sztukę (cena z 2012 roku). Do grona kolekcjonerów prac Franca Groma należą m.in. Bill Clinton, Wladimir Putin i Angela Merkel.

Creating one such piece of art can take even months. Grom works 3-4 hours a day and it takes him 10-15 seconds to drill one precise hole in an egg shell. Those intricate patterns are made of approximately 2.5 – 3.5 thousand holes and the more complicated motifs require even 24 thousand prickings made with a small drill. Some of the holes are separated by a piece of shell measuring only slightly over 1 millimeter. Such sculptures cost around 300 euro each (that’s the price from 2012).  Some of the famous collectors of this artwork are Bill Clinton, Wladimir Putin and Angela Merkel.

10

2

3

4

 slide_232765_1098153_free

slide_232765_1098152_free slide_232765_1098151_free

slide_232765_1098150_free

slide_232765_1098146_free

slide_232765_1098142_free

slide_232765_1098157_free

Franc-Grom-huevos

huevos-artisticos

333

2974857684_cb50521546

ATT00001

slika-_original-1333700046-721983

  slika-_original-1333695042-721987

131102134702a

131102134702b

131102134702

HFML9

HnNnH

MAdFq

mcuMj

RCEuQ

RmksV

RoQyE

sYs9u

vdJON

zlM4D

A tutaj rzemieślnik we własnej osobie – oczywiście przy pracy.

And here’s the craftsman himself – working of course.

slide_232765_1098145_free

slide_232765_1098148_free

slika-_original-1333695042-721994

slika-_original-1333695042-721992

Mam nadzieję, że Tegoroczne Święta Wielkonocne spędziliście w miłej i spokojnej atmosferze! 🙂

I hope you’ve had a nice and peaceful time this Easter! 🙂

Read Full Post »

W szkołach Sybil Carter nauczano przede wszystkim techniki klockowej, ale również igiełkowej czy kombinacji obu tych technik. Większość koronek nie wyróżniała się specjalnymi motywami na tle innych tradycji koronkarskich, zdarzały się jednak wzory inspirowane tematyką indiańską, które przedstawiały np. tipi albo kanu. Oczywiście „indiańskie koronki” były projektowane przez Sybil Carter i inne nauczycielki, zapewne był to rodzaj chwytu marketingowego czy znaku rozpoznawczego.

In schools established by Sybil Carter women were taught mainly how to make bobbin lace, but they also manufactured needlepoint lace and the combination of the two techniques – tape lace. Most of the works made by Indian women didn’t really differ much  from the pieces made in other lace-making traditions as far as the patterns are concerned. However, some patterns were inspired by the Indian culture and displayed e.g. canoes and teepees. Of course those „Indian-inspired” lace pieces were designed by Sybil Carter and other theachers. I guess this choice of  motifs was ome kind of a marketing trick.

bobbin lace pillow

Oto kilka zdjęć koronek wykonanych przez Indianki z Wisconsin i Minnesoty. Zachowały się przykłady koronkowych tasiemek, chusteczek z wszytymi ażurowymi aplikacjami oraz obrusów i serwetek. Na samym dole są również stare wzory – przygotowywano je m.in. na papierze diazotopowym.

Here are some photos of lace items made by Indian women from Wisconsin and Minnesota. Examples of trims, handkerchiefs with open-work insertions as well as tablecloths and doilies were preserved. A the very bottom you can also see some old patterns which were prepared on blueprint paper.

6a

10a

1a

8a

7a

5a

2a

3a

4a

carter5

carter8

carter9

13a

12a

11a

 

Poprzednie teksty dotyczące szkół koronkarskich Sybil Carter:

Previous texts about Sybil Carter’s lace-making schools:

Sybil Carter i jej koronkowa misja wśród plemion Indiańskich | Sybil Carter and Her Indian Lace Making Mission

 

 Szkoła koronkarska dla Siuksów z Redwood | Lace Making School for Sioux from Redwood County

Read Full Post »

Zarządzam chwilę odpoczynku od Sybil Carter. Gdy myślałam nad kolejnym postem, wydawało mi się, że koronki klockowe w malarstwie to taki krótki i nieskomplikowany temat. „O obrazie Vermeer’a „Koronczarka” oczywiście wszyscy słyszeli. Jest jeszcze kilka innych dzieł – w sam raz na jeden wpis na blogu”. Tak sobie myślałam. I jakże się myliłam!

I’m taking a little break from Sybil Carter. When I was thinking about writing a new post, it seemed to me that bobbin lace in painting would be a nice subject of a short and simple text. „Surely everyone has heard about Vermeer’s Lacemaker. There are several other paintings – enough to write one post about it”. That’s what I thought. And I couldn’t be more wrong!

Maes_Old_Woman_Dozing

Nicolaes Maes, Stara Kobieta Drzemiąc (tł wł) | Old Woman Dozing (1656)

Zamiłowanie malarzy do tematyki koronczarskiej sięga przełomu XVI i XVII wieku, rozwijało się przez kolejne stulecie i trwało niezmiennie aż do początku XX wieku. Bez problemu odnalazłam ponad sto obrazów przedstawiających pracę nad koronką klockową. Sądzę, że to i tak nie wszystko. Dlatego w pierwszym poście na ten temat postanowiłam opisać tylko holenderskie dzieła z XVII wieku.

Painters’ passion for this subject can be first observed at the turn of the 17th century. It developed throughout the whole century and even longer, until the beginning of the 20th century. I have found without any effort over one hundred paintings depicting lace makers at work. I guess it is still not everything there is to be found.  That’s why I’ve decided to describe only Dutch works from the 17th century in my first post concerning bobbin lace in paintings.

'The_Lace-Maker'_by_Caspar_Netscher 1662 Caspar Netscher, Koronczarka | The Lace Maker (1662)

Właściwie chodzi nie tyle o zamiłowanie malarzy do koronek, co ich zainteresowanie tematyką życia codziennego. Wiek XVII to wiek malarstwa rodzajowego. W tym okresie koronczarstwo było szczególnie popularne na terenie dzisiejszego Beneluksu. Ogromne zapotrzebowanie na to rękodzieło w połączeniu z koniecznością znalezienia dodatkowych źródeł dochodów w wielu gospodarstwach sprawiło, że kobiety, ale również mężczyźni i dzieci zajęli się robieniem koronek w domowym zaciszu. Stąd powszechność tego motywu w holenderskim malarstwie z epoki.

Actually it is not as much about the painters’ passion for lace as about their interest in every-day life. 1600s is the age of genre paintings. Back then lace making was especially popular in todays Benelux countries. Huge demand for this handwork combined with the need to find additional source of income in many households resulted in women as well as men and children taking up lace making in their domesticity. That’s why the motif of lace making was so popular in Dutch paintings from the period (so called Dutch Golden Age).

?????????????

Joost van Geel (1631 – 1698), Koronczarka | The Lace Maker

Z analizy zamieszczonej na tej stronie wynika, że holenderscy malarze mniej lub bardziej wiernie oddawali pracę koronczarki na swoich obrazach. Najbardziej wiarygodne dzieło to takie, które przedstawia koronczarkę (ewentualnie koronczarza) przy płaskiej podkładce na specjalnym stojaku lub z podkładką na kolanach.

Analysis published on this website shows that some Dutch painters were more and some of them were less thorough in reflecting the work of a lace maker in their paintings. The most credible piece of art would be the one displaying a lace maker with a pillow on a special stand or holding a pillow on her lap.

a12 Pieter Jacobsz. Codde (Dutch artist,  1599-1678) Lacemaker (2)

Pieter Jacobsz. Codde (1599-1678), Koronczarka | Lacemaker

Maes 1655

Nicolaes Maes, The Lace Maker (1655)

Na obrazie powinna być widoczna odpowiednia ilość klocków (oby nie za mało, jak na obrazie Metsu poniżej), a robiona koronka nie może być podejrzanie wąska.

A sufficient number of bobbins should be visable in a picture (sometimes there are too few, like in this Metsu painting below) and the lace trim made by the worker shouldn’t be suspciously narrow.

Gabriel Metsu The LacemakerGabriel Metsu, Koronczarka | The Lace Maker (c. 1660)

Metsu kobieta 1

Nicolaes Maes, Koronczaraka |The Lace Maker (c. 1655)

Dobre oświetlenie to podstawa w pracy koronczarki, dlatego kobiety robiły koronki siedząc przy oknie lub na zewnątrz – pod domem. Koronki robiono raczej przy naturalnym świetle, a nie przy świeczce (jak na obrazie Gerrit Dou).

It is essential that the workstand of a lace maker is well lit. That’s why women often made lace by the window or outside. It was rather impossible for a lace maker to work by artificial light (as suggested by Gerrit Dou).

Job Adriaensz Berckheyde Job Adriaensz Berckheyde, Koronczarka | Lace Maker (1666-75)

Van Brekelenkam

Quiringh Gerritsz. van Brekelenkam (c. 1622-1668),

A woman making lace with a small child beside | Kobieta robiąca koronki i dziecko (tł. wł.)

7718684fd7eda3ec0f1b7b8b43dbe82d

Pieter Cornelisz. van Slingelandt, Koronczarka | The Lace Maker (1670)

GD Lace makerGerrit Dou (1613-1675), Koronczarka | The Lace Maker

Dobra koronczarka powinna być skupiona na pracy, a nie zainteresowana tym, co dzieje się w około – najlepiej zatem wypadają obrazy, na których kobieta wpatruje się w swoją robótkę, trzyma w rękach klocki lub przepina szpilkę na poduszkę. Wiele obrazów prezentuje jednak rozkojarzone koronczarki.

A good lace maker is focused on her work, not interested in everything that is going on around her. So the best paintings are those in which the worker is looking at the lace she is making. She may be holding some bobbins in her hands or attaching pins to her pillow. However, many paintings display distracted lace makers.

Young Lace MakerPieter Cornelisz van Slingelandt (1672-1673), Młoda Koronczarka | A Young Lace Maker

Moleaner

Jan Miense Molenaer (1610 – 1669), Koronczarka| Lace Maker

GM 1

Gabriel Metsu (1629-1667) Koronczarka | Lace Maker

Dopuszczalne są również detale, jak na przykład przytwierdzony do podkładki sznurek, na którym zwisają nożyczki lub mała szufladka z tyłu podkładki.

Some details are also possible in portraits of lace makers, e.g. scissors hanging on a rope attached to the pillow or a small dawer at the back of the pillow.

MaesNicolaes Maes (1632-1693), Koronczarka | The Lace Maker (c. 1650)

GD lace maker 1667Gerrit Dou, Koronczarka | Lace Maker (1667)

Powyższe wytyczne stanowią wyjaśnienie, dlaczego najsłynniejszy portret koronczarki to ten autorstwa Vermeera – najwierniej odzwierciedla widok koronczarki przy pracy. Narzędzia, stanowisko pracy, zachowanie i wyraz twarzy kobiety nie pozostawiają wątpliwości, że na obrazie widzimy prawdziwą koronczarkę przy pracy.

All of the characteristics of a good bobbin lace maker portrait explain why the painting by Vermeer is the most popular one. It reflects the lace maker at work most thoroughly. The accessories, the workstand, the behaviour and the look on the face of the woman on Vermeer’s painting make it clear that we can see a lace maker at work.

510px-Johannes_Vermeer_-_The_lacemaker_(c.1669-1671)Johannes Vermeer, Koronczarka | The Lace Maker (1669–1670)

Johannes_Vermeer_-_The_Lacemaker_(detail)_-_WGA24691

Johannes_Vermeer_-_The_Lacemaker_(detail)_-_WGA24692

Johannes Vermeer, Koronczarka – fragmenty | The Lace Maker – details (1669–1670)

Oto jeszcze kilka innych obrazów przedstawiających koronczarki:

Here are some more paintings of lace makers:

size1

Pieter Cornelisz. van Slingelandt, Kobieta robiąca koronki i dwoje dzieci (tł.wł) | Woman Making Lace with Two Children (c.1670)

a11 Nicolaes Maes (Dutch artist, 1634-1693) Lacemaker 1655

Nicolaes Maes, Koronczarka | Lace Maker (c. 1655)

Pieter Jacobsz Codde

Pieter Jacobsz. Codde (1599 – 1678), Koronczarka | A Lace Maker

Quiringh_van_Brekelenkam_-_Interior_of_a_Tailor's_Shop_-_WGA03175

Quiringh Gerritsz. van Brekelenkam, Wnętrze Zakładu Krawieckiego (tł. wł) | Interior of a Tailor’s Shop (1653)

Q detail

Quiringh Gerritsz. van Brekelenkam, Wnętrze Zakładu Krawieckiego (tł. wł) – fragment |

Interior of a Tailor’s Shop – a detail (1653)

Temat koronkarstwa w holenderskim malarstwie XVII wieku nie został jeszcze wyczerpany. Myślę, że niektórzy artyści poświęcili tyle czasu na malowanie koronczarek, że zasługują na osobny post w przyszłości :).

That is not all there is to say about the lace making in the paintings of the Dutch Golden Age artists. I think some of the painters have devoted so much time to painting lace makers that they deserve their own post here – some time in the future :).

Read Full Post »

W ostatnim poście napisałam kilka słów o Sybil Carter i jej szkołach koronkarskich dla Indianek, m.in. z rezerwatu White Earth w Minnesocie. Za sprawą Sybil Carter koronczarstwa uczyły się nie tylko kobiety z plemienia Odżibejów. Rzemiosło to dotarło m.in. do Siuksów żyjących na terenie hrabstwa Redwood.

In my last post I wrote about Sybil Carter and her lace making schools for Native American women from the White Earth Reservation in Minnesota. Thanks to Sybil Carter not only the Ojibwe women were taught to make lace. The craft became popular also among the Sioux living in Redwood County, Minnesota.

carter4aKoronczarki z hrabstwa Redwood, 1897 | Redwood County lace makers, 1897 

Siuksowie z hrabstwa Redwood, a konkretnie z Birch Coulee podjęli naukę koronczarstwa w 1894 roku. Carter założyła szkołę koronkarską, a pomagała jej w tym asystentka – panna Salisbury (siostrzenica biskupa Whipple – wspomniałam o nim tutaj) oraz niejaka panna Barney. W latach 1895 – 1897 Susan Salisbury i Sybil Carter pracowały w Nowym Jorku nad stworzeniem sklepu z koronkami, a warsztatem koronkarskim w Redwood zaopiekowała się kuzynka biskupa, Mary Whipple. Po powrocie z Nowego Jorku Salisbury przejęła opiekę nad misją i pracowała z koronczarkami z ludności rdzennej do końca życia. Zmarła 8 września 1930 roku. W kronikach hrabstwa Redwood, to Susan Salisbury przypisuje się większe zasługi na rzecz rozwoju koronczarstwa na tym terenie.

The history of lace making among the Sioux from Redwood County began in 1894. Carter started one of her schools in Birch Coulee together with her assistant Miss Susan Salisbury (bishop Whipple’s niece – the bishop was mentioned here) and a Miss Barney. Between 1895 and 1897 Carter and Salisbury worked together in New York trying to establish a lace shop. During that time the lace school in Redwood County was supervised by bishop Whipple’s cousin, Mary Whipple. On returning from New York, Salisbury became the head of the Redwood mission and worked with Native American lace makers until her death on  8 September 1930. It is actually Susan Salisbury, not Sybil Carter, who is given more credit for her work towards development of lace making industry in Redwood County.

julia_lawrence_01Uczennice Susan Salisbury z Birch Coulee. | Susan Salisbury’s students from Birch Coulee.

Rękodzieło wykonane przez ludność rdzenną otrzymało złoty medal na światowej wystawie koronek w Paryżu w 1900 roku. Podobno nagrodzone prace pochodziły właśnie z Redwood (choć tę zasługę przypisują sobie różne miejscowości, w których historii istotne znaczenie mają szkoły koronkarskie Sybil Carter). Hrabstwo Redwood powołuje się na świadectwo Jeanette  Campbell (z domu Crooks), kobiety, która w 1962 roku opowiedziała o swojej wyprawie jako nastolatka do Nowego Jorku, aby zademonstrować pracę koronczarek z misyjnej szkoły. Ta sama kobieta ponoć miała szanse pojechać na wystawę w Paryżu, jednak na wyjazd nie zgodziła się jej babcia.

Works made by Native Americans were awarded the golden medal during an international lace exposition in Paris in 1900. Although this success is often attributed to many other areas where Sybil Carter lace making schools ever existed, there is a chance that the awarded lace really came from Redwood County. This information was confirmed by Mrs. Jeanette (Crooks) Campbell who in 1962 told the story of her journey to New York. She went there in her teens to demonstrate the skills learnt in missionary schools. She was also given the opportunity to participate in the Paris exposition but her grandmother didn’t give her an agreement to go.

carter6aJeanette Crooks i jej koronka | Jeanette Crooks and her lace, c. 1900.

O szkołach Sybil Carter będę jeszcze pisała. Pierwszy post z tego cyklu jest tutaj:

There will be more on Sybil Carter and her lace making schools. The first post concerning this subject can be read here:

Sybil Carter i jej koronkowa misja wśród plemion Indiańskich | Sybil Carter and Her Indian Lace Making Mission.

Read Full Post »

Dzisiaj kilka słów o koronczarstwie w plemionach indiańskich. Fakt, że takie pojęcie w ogóle istnieje zawdzięczamy Sybil Carter. Carter założyła pierwszą szkołę koronkarską dla Indian na przełomie 1889 i 1890 roku. Lekcje pobierały kobiety z plemienia Odżibwejów z rezerwatu White Earth w stanie Minnesota. Warsztaty prowadzone były na wniosek biskupa Henry’ego Whipple’a.

Today I have a short story about lace making in Indian tribes. The fact, that there is such a thing as „lace making in Indian tribes” is widely contributed to Miss Sybil Carter. Carter started her first lace making school for Indian women at the turn of 1890. She was asked by Bishop Henry Whipple to teach lace making to Ojibwe women on the White Earth Reservation,  Minnesota.

Photographs, 1943-44-14-a/c, ca. 1900Sybil Carter, ca. 1900

Trzy lata później już dziewięć szkół koronkarskich było pod nadzorem Carter, która właśnie została diakonesą i z sukcesem prowadziła swoją działalność misjonarską wśród plemion indiańskich pod patronatem Kościoła Episkopalnego. W 1904 roku wspólne z przyjaciółmi Sybil Carter założyła Indiańskie Stowarzyszenie Koronkarskie (The Sybil Carter Indian Lace Association), którego zadaniem była promocja i sprzedaż koronek ludności rdzennej na wschodnim wybrzeżu USA. Organizacja istniała do 1926 roku, jednak jej rozwiązanie nie było jednoznaczne porzuceniem rzemiosła przez Indianki.

Three years later she was already an Episcopal missionary and succesfully supervised nine lace making schools for Indian women. In 1904 Carter together with her friends founded the Sybil Carter Indian Lace Association to promote and distribute lace made by reservation dwellers among the people from East Coast. The Association was dissolved in 1926. Nevertheless, in some tribes lace making survived as a craft.

carter1Sybil Carter z nauczycielkami i koronczarkami. |  Sybil Carter with instructors and lace makers.

(Birch Coulee, Minnesota, c. 1896)

Działalność Carter oraz stowarzyszenia jej imienia wzbudzało sporo kontrowersji, ale o tym oraz o szczegółach działalności misjonarki, jej szkół koronkarskich i stowarzyszenia – w kolejnych postach. Zapraszam!

The job done by Carter, her association and her schools was for some reasons controversial, but that will be the subject of my next posts. Soon you will also learn more details about the whole „lace making industry” in Indian tribes. Keep up to date!

Read Full Post »

Older Posts »

%d blogerów lubi to: